Clinic Bennekom

Bennekom, 16-11-2009

Met het nodige geduld en datumlijstjes zijn we uiteindelijk op de datum van 14 november uitgekomen, afgelopen zaterdag dus. Wendy en Bianca waren ruim op tijd en waren door een stalgenoot al naar de kantine gewezen terwijl ik gauw mijn laatste happen lunch opat. In de kantine stonden laptop en beamer al klaar. Een kwartiertje later zaten we met 7 dames (sinterklaas en een dochter die op het laatste moment mee mocht doen met een selectiewedstrijd hadden beslag gelegd op mijn andere deelneemsters) enigszins onwennig naar de beamer te kijken. We zijn op stal nog niet zo gewend aan professionele presentaties.

Kennismaking en inleiding verliepen soepel, maar naarmate Wendy en Bianca meer vertelden over spierproblemen en de symptomen daarvan werden we met z'n allen een stuk stiller. Dat was allemaal toch wel griezelig herkenbaar. Eén van mijn stalgenootjes weet al jaren dat haar paard spierproblemen heeft, maar dierenarts, 'gewone' massage en fysiotherapie hebben dat nooit opgelost. Ze is ooit een keer een wedstrijdring uitgestuurd omdat haar paard niet tactmatig liep, maar buiten die ene keer heeft ze toch succesvol aan wedstrijden meegedaan en volgens mij is ze nu M1. Zij, maar volgens mij wij allemaal, herkende met name heel sterk het gevoel dat het niet klopt. Los van wat dierenartsen en instructrices zeggen wéét je gewoon dat je paard niet helemaal lekker in z'n vel zit. En dat weet je dan inmiddels al jaren, durf je eigenlijk al niet meer tegen een nieuwe instructrice te vertellen omdat die toch wel zal zeggen dat het allemaal meevalt of dat je je het inbeeldt, en dan opeens zitten er in je eigen vertrouwde kantine twee dames die zeggen dat je gelijk hebt en dat er bovendien wél iets aan te doen is.

We begonnen dus met knikkende knieën aan het praktijkgedeelte waarin het ene na het andere paard werd voorgebracht en wij allemaal van elkaars paarden mochten zeggen wat er opviel. Daar sta je dan kritisch te kijken naar die paarden die je dagelijks ziet, van eigenaren die je al jaren kent en graag mag. Wendy en Bianca gingen daar heel fijn mee om. Niet om de hete brij heendraaien, maar zeggen waar het op staat, waar bewegingen veel beter zou moeten kunnen zijn en waar de pijnpunten verwacht mogen worden. En vervolgens het paard de gelegenheid geven om - onmiskenbaar - zelf te laten zien dat het inderdaad pijn doet. Iedereen erbij vragen, zelf laten voelen, zelf laten zien dat een reactie een teken van pijn is en geen toevallige tic van een individueel dier. Heftig, absoluut, maar steeds weer een bevestiging van wat iedereen zelf ook wel van haar eigen paard wist, maar nooit eerder met uitzicht op een mogelijke oplossing had gezien. Bovendien benadrukten zowel Wendy als Bianca steeds weer dat schuldgevoel niets oplost, we stonden er nu, de paarden gaven het aan en de eerste stap naar een blij paard was gezet.

Na een pauze om even bij te komen van de eyeopeners uit de beoordeling van de paarden, die zonder uitzondering te kampen hadden met meerdere problemen, gingen we verder met het beoordelen van zadels. De deelneemster wiens dochter een wedstrijd had gehad was terug, dochterlief had twee foutloze rondes gereden, en sloot ook aan. Bianca was bereid om een paard van haar in de stal alsnog een gehele beoordeling te geven en Wendy ging met de zadels aan de slag. Tegen half zes informeerde ik op ze nog wel puf hadden, maar het antwoord was dat ze er nu toch waren en ze gingen onvermoeibaar door. De zadels bleken bij sommige paarden een grote probleemveroorzaker en dat was voor een deelneemster teveel. Zoveel informatie, ergens toch dat schuldgevoel en dan het besef dat zowel de zadelverkoper als een zadelmaker die naderhand naar haar dure zadel gekeken had ongelijk hadden toen ze zeiden dat het zadel prima was veroorzaakten toch even een crisis. Maar ook dat werd uitstekend opgevangen.

Terug in de kantine voor een nabespreking kwamen de agenda's boven tafel. Mijn paard krijgt z'n eerste behandeling op 5 december, tegelijk met de eerste paarden van mijn stalgenoten. Wendy en Bianca gaan een goede en betrouwbare zadelmaakster vragen of zij misschien op een behandeldag mee wil komen omdat zoveel zadels bij ons her- of bijgevuld moeten worden (en dit keer wel goed). Afgezien van de kennis en vaardigheden van Wendy en Bianca en van hun vermogen om om te gaan met de emoties die op zo'n middag bovenkomen vond ik het ook erg leuk om te zien hoe enorm gedreven ze zijn. Ze houden hun verhaal en doen hun ding met zoveel overtuiging, niks geen verkooppraatje of betweterigheid, maar met hart voor de paarden én hun eigenaren. Geen verwijten, wel eindeloos veel informatie en geduld. Superleuk en inspirerend.

Missie uitstekend geslaagd dus, en wat mij betreft de moeite van het wachten meer dan waard. Weliswaar zou mijn paard nu al een heel eind van zijn spierproblemen af zijn als ik van de zomer gewoon alleen voor hem een afspraak had gemaakt, maar nu wordt niet alleen hij geholpen, maar ook een stuk of 8 van zijn collega's en wie weet nog wel meer als die eerste groep geholpen is en nog meer stalgenoten geïnteresseerd raken. Ik ben dus erg blij dat ik het zo gedaan heb en ik vond het bovendien een ontzettend leuke middag. Weer een hoop geleerd en ik kan niet wachten tot de eerste behandeldag. Ik ga proberen om die dag nog voor en na foto's te maken. In elk geval van mijn eigen paard en als dat kan ook van de anderen.

Groetjes, Sandra